قوانین باور نکردنی حاکم بر کره شمالی

[habibmakki]

اگر پسر و دختری در کره‌شمالی قصد ازدواج با یکدیگر را داشته باشند، رضایت خانواده آنها هیچ نقشی در این ازدواج ندارد بلکه این وزارت اطلاعات و امنیت این کشور است که صلاحیت ازدواج این دو نفر را صادر می‌کند.
بین کشورهای جهان، کره‌شمالی یکی از سرزمین‌های پر رمز و راز به حساب می‌آید؛کشوری که اخبار و گزارش‌های رسیده از آن بسیار محدود است. شاید به همینخاطر است که خیلی‌‌ها با شیندن معدود اخبار رسیده از این کشور، از قوانینعجیب حاکم بر آن اظهار تعجب می‌کنند. درهرحال ارتباط محدود کره‌شمالی بادیگر کشورهای جهان و در نتیجه منزوی بودن مردم آن، این کشور را برایبسیاری از مردم دنیا به سرزمینی اسرارآمیز با هزاران حقیقت پنهان تبدیلکرده است.فرار بازیکنان تیم فوتبال کره شمالی در جام جهانی، بار دیگر بازار شایعات درباره این کشور را داغ کرده و حالا همه می‌خواهند بدانند در کره اعجاب انگیز چه می‌گذرد.سکونت مادام العمر در یک محل مگر با اجازه حکومتی!باوجود اینکه طبیعت کره‌شمالی بسیار زیبا و دل‌انگیز است و تنوع آب و هواییشگفت‌انگیزی دارد اما مردم این کشور در هر نقطه از این سرزمین که روزگارمی‌گذرانند باید تا آخر عمر همان‌جا بمانند و حق خروج از منطقه محل سکونتخود را ندارند و اگر زمانی هوای سفر به سرشان بزند یا بخواهند برای کاریاز روستا یا شهر خود خارج شوند، حتما باید اجازه حکومتی داشته باشند، درغیر این صورت قانون را شکسته‌اند و مجازات خواهند شد.بیدار شدن رأس ساعت شش با صدای شیپور!قوانینحاکم بر کره‌شمالی تمامی جوانب زندگی مردم را تحت کنترل قرارداده و برتمامی بخش‌های زندگی‌شان به نوعی تاثیر گذاشته است. تقریبا ۵۰ سال است کهمردم کره‌شمالی صبح‌‌ها با نواختن صدای شیپوری که راس ساعت شش به صدادرمی‌آید و از طریق بلندگو در تمام مناطق پخش می‌شود از خواب بیدارمی‌شوند.برنامه های اجباری قبل از آغاز فعالیت های روزانه!آنهاموظف هستند پیش از شروع کار روزانه، در مقابل مجسمه کیم ایل جونگ و پدر اوادای احترام کرده و سر تعظیم فرود آورند. همه مردم کره‌شمالی موظف هستندبا لباس‌های رسمی خاص از منزل خارج شوند یا علامت مخصوصی روی لباس داشتهباشند تا وزارت اطلاعات و امنیت این کشور از اینکه چه افرادی در حال عبورو مرور هستند، آگاهی کامل داشته باشد؛ البته کار به همین‌جا ختم نمی‌شود وآنها باید پس از رسیدن به محل کار ده دقیقه‌ای را هم وقت بگذارند و بهسخنرانی‌های مافوق خود گوش دهند و پس از آن پنج دقیقه علیه دشمنانشان شعاربدهند. پس از انجام تمامی این کارها تازه نوبت آغاز فعالیت روزانه می‌شودو آنها می‌توانند کار خود را شروع کنند.خدمت سربازی؛ ده سال!درپیونگ یانگ، پایتخت کره‌شمالی، هر دو ساعت یک‌بار از بلندگوهایی که صدایبسیار قوی‌ای دارند در گوشه‌گوشه شهر مارش نظامی پخش می‌شود تا قدرتژنرال‌های این کشور به رخ همه کشیده شود. آنها بنا بر عادتی دیرینه کیمجونگ ایل، رهبر کشور خود را ژنرال صدا می‌زنند؛ البته دادن چنین لقبی بهاو چندان هم بیراه نیست چراکه خدمت سربازی اجباری در این کشور گاهی به دهسال هم می‌رسد.عدم حق استفاده از خودرو برای رفتن به محل کار!مردماین کشور برای رفتن به محل کار خود حق استفاده از خودرو را ندارند ومعمولا با دوچرخه رفت‌و‌آمد می‌کنند. استفاده از خودرو تنها مختص به بالارتبه‌های نظامی این کشور است.هیچ خانواده‌ای حق خواب دیدن ندارد!پساز پایان کار و فعالیت روزانه، شب‌‌ها ساعت نه در سراسر کره‌شمالی خاموشیزده می‌شود و به این ترتیب مردم خود را برای یک روز کاری دیگر آمادهمی‌کنند. نکته عجیب دیگر این است که در کره‌شمالی هیچ خانواده‌ای حق خوابدیدن ندارد و اگر پدر و مادری صبح از خواب بیدار بشوند و خوابی را که شبقبل دیده‌اند تعریف کنند، فرزند آنها موظف است تا علاوه بر خوابی کهوالدینش دیده‌اند خواب خود را هم به نماینده وزارت اطلاعات و امنیت کشورکه در کلاس‌شان حضور دارد، گزارش دهد.عدم استقلال رسانه ها!درکره‌شمالی هیچ رسانه خصوصی دیده نمی‌شود و ۱۲ روزنامه و ۲۰ نشریه موجود دراین کشور کاملا تحت نظر دولت هستند و بی‌آنکه خبرنگاری وظیفه تهیهگزارش‌‌ها را برعهده داشته باشد، مطالب آنها را خبرهایی تشکیل می‌دهد کههر روز از وزارت اطلاعات و امنیت دریافت و دقیقا همان اطلاعات بدونکوچک‌ترین تغییری منتشر می‌شود؛ در تمام رسانه‌های کره‌شمالی، انتشارهرگونه خبر ناخوشایند در مورد کره‌شمالی در همه زمینه‌‌ها از سیاسی واجتماعی گرفته تا اقتصادی و فرهنگی به شدت ممنوع است.باوجود قحطی و گرسنگی، عدم پذیرش کمک‌های غذایی دیگر کشورها!باتوجه به اینکه دولت مسؤول آذوقه‌رسانی و تهیه مواد لازم به صورت کوپنی درکره‌شمالی است، درآمد ماهانه مردم بسیار ناچیز است؛ در بیشتر موارد هم نهکمک‌های دولت و نه درآمد مردم کفاف مایحتاج و نیازهای اولیه آنها رانمی‌دهد و فقر و قحطی بر بسیاری از خانواده‌های این کشور حاکم شده وسالانه چندین هزار نفر از آنها به دلیل گرسنگی جان می‌دهند.دولتکره‌شمالی با وجود نیازهای شدیدی که به کمک‌های غذایی دیگر کشورها دارداما به خاطر اینکه معتقد است این غذاها روی طرز فکر مردم اثرات سوء دارد وبرای اینکه از آلودگی فرهنگی که نتیجه مصرف این غذاهاست در امان بماند، ازپذیرفتن آن سر باز می‌زند. شدت قحطی و گرسنگی در این کشور به حدی‌ است کهسازمان تغذیه جهانی وابسته به سازمان ملل در این‌باره به شدت هشدار دادهاست.
ممنوعیت ورود هرگونه خبرنگار و عکاس به کره شمالی!مسؤولان این کشور نه‌تنها از پذیرفتن هرگونه کمک امتناع می‌کنند بلکه ورود هرگونه خبرنگار و عکاس را هم به کره‌شمالی ممنوع کرده‌اند.مرگ و تیرباران سرنوشت شهروندان تماس گیرنده با تلفن به خارج!خروجشهروندان کره‌ای هم از کشورشان به شدت کنترل می‌شود و اگر شخصی بخواهد بهدنیای بیرون از کره قدم بگذارد به عنوان عامل دشمن دستگیر می‌شود؛ اینقانون آنقدر سختگیرانه در این کشور به اجرا درمی‌آید که اگر فردی حتی ازطریق تلفن با خارج از کشور تماس برقرار کند، ممکن است سرنوشتی جز مرگ وتیرباران در انتظارش نباشد؛ به عنوان مثال در ماه مارس امسال یک شهروندکره‌شمالی که در یکی از شرکت‌های نظامی کره‌شمالی مشغول به کار بود باتلفن همراه خود با یکی از دوستانش که در سال ۲۰۰۱ به سئول پایتختکره‌جنوبی گریخته بود، تماس گرفت و در مورد قیمت برنج و شرایط زندگی درکره‌شمالی با او صحبت کرد؛ این کار او از طرف دولت تخطی از قوانین تلقی شدو در نتیجه حکمی جز اعدام برای او صادر نشد. این درحالی است که مدتی بعدخبرگزاری یون‌‌هاپ، مرگ فرد خاطی به نام جونگ را تایید کرد و گفت اینشهروند اولین فرد در کره‌شمالی است که به دلیل تماس با خارج از کشور اعدامشده، اما جزئیات بیشتری از این ماجرا منتشر نکرد.درکره‌شمالی فقط یک شرکت مخابراتی تلفن همراه که منطقه پایتخت، پیونگ یانگ،را پوشش می‌دهد مشغول به فعالیت است. مشترکان این شرکت مخابراتی حقاستفاده از خدمات این شرکت برای تماس با خارج را ندارند. در نتیجه بسیاریاز شهروندان کره‌شمالی برای تماس با بستگان و اقوام خود که در خارج از اینکشور زندگی می‌کنند از تلفن‌های همراهی که به طور غیرقانونی از چین بهکره‌شمالی وارد شده‌اند، استفاده می‌کنند.شرط ازدواج؛ رضایت وزارت اطلاعات آری، رضایت خانواده خیر!اگرپسر و دختری در کره‌شمالی قصد ازدواج با یکدیگر را داشته باشند، رضایتخانواده آنها هیچ نقشی در این ازدواج ندارد بلکه این وزارت اطلاعات وامنیت این کشور است که صلاحیت ازدواج این دو نفر را صادر می‌کند. به اینترتیب که هم پسر و هم دختر باید یک گزارش کامل از نحوه آشنایی، میزانعلاقه، علت آشنایی و ... را به وزارت امنیت ارائه بدهند. پس از این مرحله وبررسی‌های لازم و شناسایی تمامی اقوام دختر و پسر برای آنها قرار مصاحبهصادر می‌شود و پس از حضور دختر و پسر و پاسخ دادن به سوال‌های خاص اگرمورد مشکوکی دیده نشود، اجازه ازدواج آنها صادر می‌شود.با تمام این تفاسیر مردم کره‌شمالی از زندگی خود ناراضی نیستند و معتقدند