اطلاعیه ها
  • به تالار گفتگوی پزشکان و دندانپزشکان ایران خوش آمدید.
  • برای دسترسی به همه امکانات تالار ، از اینجا ثبت نام کنید.
  • لطفاً قبل از ارسال هر گونه مطلبی ، ابتدا قوانین تالار را مطالعه فرمایید.
  • امیدواریم از فعالیت در این تالار لذت ببرید.



دارو درمانی سرگیجه ؛ تهوع استفراغ
زمان کنونی: ۱۳۹۳/۷/۳۰، ۰۵:۱۶ عصر
کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان
نویسنده: غلامعلی نوری
آخرین ارسال: Admin
پاسخ: 2
بازدید: 3679

ارسال پاسخ 
 
امتیاز موضوع:
  • 1 رأی - میانگین امتیازات: 5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
دارو درمانی سرگیجه ؛ تهوع استفراغ
نویسنده پیام
غلامعلی نوری آفلاین
Emergency Physician
*
Registered

ارسال‌ها: 496
تاریخ عضویت: آذر ۱۳۸۹
اعتبار: 19
ارسال: #1
دارو درمانی سرگیجه ؛ تهوع استفراغ
درمانهاي داروئي در سرگيجه

سرگیجه علامت بسيار وحشت آوري است و هراس از بيماري هاي كشنده باعث اضطراب شديد بيمار مي شود. بروز علائم در بسياري از موارد ناگهاني است. بيماريهايي كه آسيب مزمن در سیستم تعادلی گوش ايجاد مي كنند علائمشان با واسطه جبران سیستم عصبی مرکزی مخفي مي شود كه مثال عمدة آن نورينوم آكوستيك است. اما اكثر بيماريهاي سیستم تعادلی محيطي با سرگيجة شديد و عدم توانايي براي اعمال جزئي روزانه تظاهر مي كنند. بخاطر دخالت سيستم عصبی خودکار در طي حملة حاد سرگيجه، احتمال تهوع و استفراغ شديد نيز وجود دارد. درمانهاي دارويي براي سرگيجه و علائم همراه آن بدو دسته تقسيم مي شود :

1- درمان علامتي

2- درمان رفع عامل زمینه ای

درمانهاي علامتي عمدتاً شامل مهار كننده هاي سیستم تعادلی گوش و ضد تهوع ها هستند. ولي استاندارد ثابتي براي انتخاب نوع درمان و دورة درمان وجود ندارد. درمان ايده آل درماني است كه علائم حاد را بر طرف كند و عوارض جانبي دارويي نيز حداقل باشد. اما با روند تطابق مرکزی سیستم تعادلی گوش نيز تداخل نداشته باشد . در بعضي از موارد نيز بدليل استرس فراوان و يا مشكلات زمينه اي روانی بايستي به فكر استفاده از درمانهاي روانی هم باشيم(1) .

مهار کننده های سیستم تعادلی:

دسته بندي مهار كننده هاي سیستم تعادلی عبارت است از: آنتی هیستامین ها، آنتي كلينرژيك ها، بنزوديازپين ها ومونوآمینرژیک ها . اين داروها بطور عمده در درمان سرگيجه با منشأ محيطي موثرند. بررسيها نشان داده كه فعاليت عصبی فعال در سطح نورونهاي سیستم تعادلی توسط اين درمانها مهار مي شود(2).

در ابتدا كلياتي از هر گروه بحث مي شود :

- آنتي هيستامين ها: این داروها ارگانهاي سیستم تعادلی و راههاي مرکزی كلينرژيك را مهار ميكنند. ارگانهاي ماکولار (اوتریکل و ساکول ) معمولاً نسبت به كانالهاي نيم دايره اي بيشتر مهار مي شوند لذا آنتي هيستامين بطور عمده در درمان بیماری مسافرت مؤثرتر هستند تا درمان سرگیجه حاد و شديد.

عوارض آنتي هيستامين ها عبارتند از خشكي دهان، خواب آلودگی، تاری دید و احتباس ادراری.

- آنتي كلينرژيك ها: باعث مهار فعاليت راههاي كلينرژيك مرکزی شده و مثل آنتي هيستامين عمل نموده و عوارض و اثرات مشابه به آنتي هيستامين ها دارند .

- بنزوديازپين ها: راههاي مرکزی و محیطی را مهار كرده و باعث خواب آلودگی بيمار مي شوند و در مواردي كه دو گروه دارويي فوق مؤثر نباشند، قابل استفاده هستند. عوارض اين داروها منگی، خواب آلودگی مفرط و اختلال راه رفتن است.

- مونوآمنيرژيك ها : فعاليت را در سطح نورونهاي سیستم تعادلی مهار كرده ولي باعث بروز فشارخون، طپش قلب، بي قراري و اختلال بویایی مي شوند(2) .

مهار کننده های سیستم تعادلی باعث اختلال در جبران سیستم عصبی مرکزی مي شوند و لذا در بيماري كه مشكلات سرگیجه دارد اين داروها به مدت كوتاه و فقط در دورة علائم حاد استفاده شده و در حد امكان بلافاصله قطع شوند. زيرا مهار سیستم عصبی مرکزی باعث مهار روندهاي تطابقي شده و علائم بيمار را پايدار نگه ميدارد. قطع سريع دارو و شروع سريع نوتواني و راه اندازي بيمار جهت رفع ناپايداري سیستم تعادلی گوش حياتي است(3).

- عمده داروهاي ضد تهوع عباتند از : فنوتيازين ها، بوتريفنون ها و بنزوآميدها.

اين داروها مهار کننده گیرنده هاي دوپاميني هستند و باعث مهار تهوع و استفراغ ميشوند.

ماده موثر[1] شروع سرگیجه، در مركز اصلی شروع تهوع و استفراغ واقع در تشکیلات مشبک جانبی[2] واقع در مدولاست(4). فنوتيازين ها علاوه بر اثر بر ترشح ماده فوق، بر هسته هاي سیستم تعادلی هم اثر مهاري دارند و راههاي مرکزی سیستم تعادلی را نيز مهار ميكنند كه اين اثرات مانند آنتي هيستامين ها و آنتي كنيرژيك هاست . اثرات نامناسب داروهاي ضد تهوع عبارتند از: خواب آلودگی، كاهش فشار خون و علائم اكستراپيراميدال. سه حلقه ایها و بنزوديازپين ها داروهايي هستند كه بطور عمده در درمان علائم روانی همراه سرگیجه گاهي استفاده مي شوند ولي ضروري است قبل از استفاده از اين داروها مشاورة كامل روانپزشكي نيز انجام شود(5) .



آنتي هيستامين ها

آنتي هيستامين ها به 6 گروه تقسيم مي شوند كه از نظر عملكرد و خصوصيات شيميايي با هم تفاوت دارند(6) :

1- آلکیلامین ها : داروهاي اين گروه اثر آرامبخشی قوي دارند. ولي آنتاگونيست قوي براي H1 گیرنده ها هستند. برم فنیرآمین و كلرفنيرامين از داروهاي بارز اين گروه هستند. از اين گروه فقط داروي آکریواستین اثر آرامبخشی ندارد .

2- اتانول آمین ها : اين داروها اثر آرامبخشی و آنتي موسكاريني دارند ولي اثرات گوارشی آنها ناچيز است مثال اين گروه كلماستين و ديفن هيدرامين است .

3- اتیلن دی آمین ها : اين داروها اثر اختصاصي مهار کننده براي رسپتورهاي H1 دارند. ولي اثر آرامبخشی آنها متوسط است. مثال اين گروه پیریلامین است . اختلالات گوارشی و حساسيت پوستي نيز از اثرات جانبي آنهاست .

4- فنوتیازین ها : اثر آرامبخشی اين داروها بارز و اثرات ضد تهوع و استفراغ آنها قوي است ( و نيز تاثير آنتي موسكاريني). پرومتازين مثال بارز فنوتيازين هاست.

5- پیپرازین ها : اين گروه از آنتي هيستامين ها اثر متوسط آرامبخشی و اثر قوي در مهار تهوع و استفراغ دارند . سیتریزین و سیکلیزین و هيدروكسي زين مثالهاي عمدة اين گروه داروها هستند و سيتيريزين كمترين اثر آرامبخشی را نسبت به سايرين دارد.

6- پیپریدین ها : اثرات آرامبخشی اينها متوسط تا خفيف است ولي برای H1 گیرنده آنتاگونيست خوبي هستند مثال اين گروه آزاتادین ، سيپروهپتادين و نيز آنتي هيستامين هايي كه اثر آرامبخشی ندارند شامل آستمیزول، لوراتادين و ترفنادين .

گروه 2 و 4 يعني اتانول آمين ها و فنوتيازين ها بيشترين اثرات آرامبخشی را نسبت به سايرين دارند. اثرات آرامبخشی سیتریزین بيشتر از لوراتادين است اما به نسبت آنتي هيستامين هاي قديمي ضعيف تر است.

داروهاي آنتي هيستاميني كه آرام بخش هستند اثرات ضد تهوع قوي دارند لذا براي كنترل تهوع و استفراغ بسيار مؤثرند. در بیماری مسافرت داروهاي ديفن هيدرامين يا پرومتازين استفاده مي شوند ولي چون اثرات آرامبخشی آنها بالاست و بيمار از آن ناراضي ميشود، لذا ترجيح داده ميشود كه از داروهاي سیکلیزین يا سیناریزین استفاده شود. زيرا اثرات آرامبخشی ايندو كم است(7) .

داروي سیناریزین در درمان منییر نيز بطور خاصي مصرف مي شود. در درمان ميگرن جايگاه داروهاي آرامبخش براي مهار تهوع و استفراغ مشخص است و در اين ميان بعضي مناطق از بوکلیزین بطور خاص براي اين منظور استفاده مي كنند. اما در كشور ما داروهاي معمول آرامبخش كافي است. علاوه بر حمله حاد ميگرن ، در دوره بين حملات ميتوان از سيپروهپتادين براي پروفيلاكسي ميگرن استفاده نمود ، زيرا اين داروها آنتاگونيست سرتونين و نيز اثرات بلوك كانال كلسيم را نيز داراست(8) .

تمركز درمان دارويي در سیستم تعادلی گوش متمركز بر مهار تهوع و استفراغ و كنترل سرگيجه است. همچنانكه ذكر آن رفت، آنتي هيستامين هاي قديمي مثل سیناریزین و سیکلیزین و دیمن هیدرینات و مکلوزین و پرومتازین غالباً براي درمان بيماري حركت استفاده مي شوند. از نظر قدرت تاثير يكسان دارند ولي از نظر زمان شروع اثر و دوره مؤثر بودن و عوارض آرامبخشی و آنتي موسكاريني با هم تفاوت دارند. اگر بخواهيم اثرات آرامبخشی بيشتري براي بيمار ايجاد كنيم، از پرومتازين و ديمن هيدرینات استفاده مي كنيم. اما اگر اثرات آرامبخشی كمتري مطلوب باشد، بايستي از سیکلیزین و سیناریزین يا مکلوزین استفاده شود. پس در پروفيلاكسي بيماري مسافرت، نبايستي داروهاي آرامبخش داد. زيرا بر روند مسافرت تاثير منفي دارند ( در نظر بگيريد اگر بيمار راننده هم باشد). اما پس از بروز علايم، شرايط فرق مي كند و در طي تهوع و استفراغ بيمار به داروهاي آرامبخش راضي است. توجه داشته باشيد كه داروهاي ترفنادین و آستمیزول كه آرامبخش نيستند بر روي بيماري مسافرت اصلاً تاثيري ندارند(9) .

ديفن هيدرامين اثرات ضد تهوع و استفراغ خوبي دارد و اثر مشابه آنرا پرومتازين دارد اما اثرات آرامبخشی پرومتازين بالاست .

در اينجا به بررسي داروهايي كه معمولاً براي سرگيجه و علائم همراه آن مصرف ميشوند مي پردازيم(10) :

1- پرومتازین:

پرومتازين بخوبي از راه دهان و تزريق عضلانی جذب مي شود و حداکثر غلظت پلاسمايي آن در 3-2 ساعت پس از تجويز است. به داخل مغز و جفت و شير نفوذ مي كنند و از طريق ادرار و صفرا دفع مي شود.

دوز داروئی: اين دارو مشتقي از فنوتيازين هاست و يك آنتي هيستامين آرامبخش است. اثرات آنتي موسكاريني و خصوصيات آنتاگونيست سرتونين هم دارد. در درمان تهوع و استفراغ ناشي از منییر و ساير اختلالات سیستم تعادلی كاربرد دارد. در درمان سرگيجه و تهوع پس از جراحي نیز موثر است. درماني مناسب براي بيماري مسافرت است . در خارش و آنژيوادم و التهاب بینی و ملتحمه كاربرد دارد.

براي درمان بیماری حرکت شب قبل از مسافرت 25 ميلي گرم از آن استفاده شود و صبح بعد در صورت نياز نيز 25 ميلي گرم ديگر استفاده شود. براي درمان تهوع و استفراغ با منشاء لابيرنتي 25 ميلي گرم هر شب داده شود اما اگر علايم شديد باشد 25 ميلي گرم 2 تا 3 بار در روز با حداكثر دوز 100 ميلي گرم در روز لازم مي شود. در اطفال براي جلوگيري از بيماري مسافرت : شب قبل از مسافرت براي 5-2 ساله ها 5 ميلي گرم و براي 5 تا10 ساله ها 10 ميلي گرم استفاده مي شود. براي مصرف تزريقي در كنترل تهوع و استفراغ دوز 5/12 تا 25 ميلي گرم و حداكثر دوز روزانه 100 ميليگرم استفاده شود. تزريق بايستي عمقي و عضلاني باشد يا داخل وریدی بطوريكه 5/2 ميلي گرم در هر سي سي رقيق شود.

عوارض پرومتازين:

1- پس از تزريق عوارض قلبي عروقي شايع است كه شامل برادي كاردي، تاكيكاردي، افزايش مختصر فشار خون و گاهی كاهش فشار خون.

2- در دوزهای بالا، زردي و اختلالات خوني گزارش شده است.

3- اثرات اكستراپيراميدال ( در دوزهاي بالا )

4- ترومبوز وريدي در محل تزريق وریدی

5- مرگ ناگهاني نوزاد ( رابطه آن با پرومتازين قطعي نشده است) .



2- دیمن هیدرینات:

اين دارو از دسته اتانول آمين ها و آرامبخش است. اثرات آنتي موسكاريني و آرامبخش آن بارز است. عمده ترين مصرف اين دارو در درمان تهوع و استفراغ بعلت منییر و ساير اختلالات سیستم تعادلی است. در درمان بيماري مسافرت نيز بسيار موثر است.

دوز داروئی : دوز معمول آن 50 تا 100 ميليگرم خوراكي است . 2 تا 3 بار در روز و حتي بصورت هر 6 ساعت يكبار هم قابل مصرف است. حداكثر دوز مجاز روزانه آن 400 ميلي گرم است. براي بيماري مسافرت بايستي نيم ساعت قبل از سفر دوز اول داده شود. دوز دارو براي اطفال 6-1 ساله 5/12 تا 25 ميلي گرم در سه دوز منقسم است. براي اطفال 7 تا12 سال 25 تا 50 ميليگرم در سه دوز منقسم است. در صورت نياز به تزريق، محلول 5% آن براي تزریق عضلانی و 5/0 درصد آن براي تزريق وريدي است كه بايد در طي 2 دقيقه آرام انفوزيون ميشود.

عوارض ديمن هيدرينات : مثل ساير آنتي هيستامين ها است .



3- دیفن هیدرامین:

اين دارو نيز از دسته آرامبخش هاست. بخوبي از گوارش جذب شده و حداکثرسطح سرمي آن 4-1 ساعت پس از تجويز خوراكي است و مثل پرومتازين بداخل سیستم عصبی مرکزی و جفت وارد و در شير نيز ترشح مي شود و عمده دفع آن از ادرار است. عمده مصرف اين دارو در شرايط حساسیت است كه شامل رينيت، كونژنكتيويت و خارش پوست است. علاوه بر اينها در درمان تهوع و استفراغ كاربرد فراوان دارد. نيم ساعت اگر قبل از سفر استفاده شود ازعلايم بيماري حركت يا مسافرت جلوگيري مي كند.

دوز داروئی : دوزمعمول آن 25 تا 50 ميليگرم در سه تا چهار دوز روزانه است . دوز آن براي بچه ها 25/6 تا 25 ميليگرم سه تا چهار بار در روز است و يا دوز کلی 5 میلی گرم در کیلو گرم روزانه كه در سه تا 4 دوز تقسيم شود.

دوز حداكثر روزانه آن براي بالغين و اطفال 300 ميلي گرم است .

بصورت وريدي با غلظت 5-1 % نيز موجود است كه با دوز 10 تا 50 ميلي گرم داده مي شود ، ولي نبايستي درطول روز دوز از 400 بالا برود.

عوارض ديفن هيدرامين : عوارض كلي آنتي هيستامينها است.



4- سیناریزین:

اين دارو براحتي از گوارش جذب شده و 4-2 ساعته به غلظت حداكثر پلاسمايي مي رسد. نيمه عمر آن 3 ساعت و از طريق ادرار بصورت متابوليت ها و يا از مدفوع بدون تغيير دفع مي شود. اين دارو از دستهُ پیپرازین و آرامبخش است. اثرات مهار كانال كلسيم نيز دارا است و در درمان تهوع و استفراغ ناشي ازمنییر و ساير بيماريهاي سیستم تعادلی كاربرد دارد . براي جلوگيري و درمان بیماری مسافرت نيز موثر است.

دوز داروئی : دوز معمول آن 30 ميلي گرم است كه هر 8 ساعت خوراكي تجويز ميشود ( درايران 25 ميلي گرم و 75 ميلي گرم آن وجود دارد ) در بیماری مسافرت 30 ميليگرم دوساعت قبل از سفر، و 15 ميلي گرم هر 8 ساعت در طي سفر تجويز مي شود .

در اطفال 5 تا 12 ساله دوز نصف بالغين تجويز شود. در درمان سرگيجه ميتوان تك دوز يا دو دوز 75 ميليگرم روزانه داده شود .

عوارض سيناريزين: عوارض كلي آنتي هيستامين ها و نيز از عوارض آن ميتوان به اثرات اكستراپيراميدال اشاره كرد . در كساني كه افت فشار خون دارند با احتياط مصرف شود زيرا باعث كاهش بیشتر فشار خون ميشود .



5- سیکلیزین:

اين دارو بخوبي ازگوارش جذب شده و در عرض 2 ساعت شروع اثرات آن مشهود ميشود . دوره اثر آن 4 ساعت است و در كبد متابوليزه شده و به نورسیکلیزین تبديل و دفع مي شود. اين دارو از دسته پیپرازین و يك آنتي هيستامين آرامبخش با اثرآنتي موسكاريني است ولي اثرات آرامبخش آن بارز نيست. كاربرد آن در تهوع و استفراغ است و در بيماري مسافرت نيز كاربرد دارد. پس از اعمال جراحي و راديوتراپي نيز در درمان استفراغ مفيد است. اين دارو جزو تركيباتي است كه در درمان حمله ميگرن مورد استفاده قرار مي گيرد. بعنوان درمان علامتي درمنییر و بيماريهاي سیستم تعادلی كاربرد دارد.

دوز داروئی: بعنوان ضد تهوع ، دوز معمول آن 50 ميلي گرم است كه خوراكي هر 8 ساعت يكبار داده مي شود و حداكثر تا 200 ميلي گرم ميتوان در روز تجويز نمود.

براي جلوگيري از علايم بیماری مسافرت بايستي حداقل نيم ساعت قبل از سفر داده شود. در اطفال 6 تا 12 سال دوز 25 ميلي گرم تا سه بار در روز تجويز مي توان نمود. بصورت وریدی و عضلانی هم، ‌با همان دوز خوراكي قابل استفاده است .

6- سیپروهپتادین:

اين دارو از دسته پیپریدین و آرامبخش است. اثرات آنتاگونيستي سرتونين و بلوك كانال كلسيم دارا است و لذا در درمان خارش ها و رينيت ها و نيز در درمان ميگرن كاربرد دارد. سيپرهيستادين در پيران از كار افتاده توصيه نمي شود.

دوز داروئی : بطور معمول 12 تا 16 ميلي گرم كه در 3 تا 4 دوز تقسيم مي شود . اما در اطفال دوز دارو براي 6-2ساله ها ، دو ميلي گرم و در 14 - 7 ساله ها ، 4 ميلي گرم است كه تا حداكثر 12 تا 16 ميلي گرم قابل افزايش است . دوز دارو در سردرد چهار ميلي گرم است و تا حد30 ميلي گرم نيز قابل افزيش است .

7- هیدروکس زین:

هیدروکسی زین جذب گوارشی سريع داشته و از متابوليت هاي آن به سیتریزین ميتوان اشاره نمود. هيدروكسي زين از دسته پیپرازین و از آرامبخش هاست. اثرات آنتي موسكاريني داشته و ضد تهوع مي باشد.

دوز داروئی: دوز معمول آن 50 تا 100 ميليگرم 4 بار در روز براي رفع اضطراب است. اما براي تهوع و استفراغ دوز 25 ميلي گرم سه بار در روز تجويز ميشود. در بچه هاي بالاي 6 سال ، دوز 15 تا 25 ميلي گرم در روز داده ميشود اما در بچه هاي 6 ماهه تا 6 ساله دوز اوليه 5 تا 15 ميلي گرم در روزتجويز مي شود. دوز 25 تا 100 ميليگرم اين دارو بصورت عضلاني قابل استفاده است .

8- مکلوزین:

مکلوزین از مشتقات پیپرازین و يك داروي آرامبخش است . عمده مصرف آن بعنوان ضد تهوع است و براي انواع بيماريهاي مختلفي كه باعث تهوع و استفراغ ميشوند كاربرد دارد.

دوز: دوز معمول آن 25 تا 50 ميليگرم است كه در بيماري مسافرت بايستي يكساعت قبل از سفر داده شود و هر 24 ساعت يكبار تكرار شود . درساير بيماريهاي سیستم تعادلی حتي تا دوز 100 ميليگرم در 24 ساعت قابل تجويز است .

9- بنزودیازپین ها:

گروه بنزوديازپين ها داروهايي هستند كه اثرات آرامبخش بر روي سیستم عصبی مرکزی دارند و اثرات آنها ازآرامبخشي خفيف تا خواب و كوما ( بندرت ) متفاوت است.

همچنانكه درمورد آنتي هيستامين هاي نسل قديم و آرامبخش گفته شد، ‌داروهاي آرامبخش در درمان تهوع و استفراغ كاربرد دارند. در حمله حاد سرگيجه و بعنوان درمان در اورژانس ميتوان از بنزوديازپين ها استفاده نمود. اين داروها سريع از گوارش جذب شده و در كبد متابوليزه مي شوند، اما دفع آنها از كليه است .

1- گروه كوتاه اثر: میدازولام، تمازپام، تریازولام

2- گروه متوسط اثر : آلپرازولام، لورازپام، اکزازپام

3- طولاني اثرها: کلونازپام، دیازپام، فلورازپام، کلردیازپوکساید

در اورژانسهاي سرگيجه ميتوان از دیازپام تزريقي استفاده نمود و پس از رفع علايم حاد بعنوان درمان نگهدارنده ازگروه متوسط اثر مثل لورازپام استفاده نمود.

علايم عوارض با اين داروها عبارت است از : تضعيف پيشرونده سیستم عصبی مرکزی ، ضعف، سردرد، اختلال راه رفتن، كنفوزيون و در موارد شديد آپنه و كلونوس و كوماي شديد رخ ميدهد. اما معمولاً در دوزهاي خوراكي ، خطر عوارض ناچيز و نادر است .

10- هیوسین

اين دارو ازدسته آنتي كلنيرژيك هاست . داروي هيوسين هيدروكلرايد در درمان كوتاه مدت بيماري مسافرت درمان اصلي و انتخابي است. سی دقيقه قبل از مسافرت و 6 ساعت پس از آن دوز خوراكي موثر واقع مي شود.

اشكال دارويي هيوسين بصورت قرص 10 ميليگرم، آمپول 20 ميلي گرم و شیاف 10 ميليگرمي است. در بالغين بصورت 20 ميلي گرم، 4 بار در روز قابل استفاده است، ولي همچنانكه ذكرش رفت، در بيماري مسافرت يك دوز 5/0 ساعت قبل و 6 ساعت پس از مسافرت كافي است. عوارض اين دارو مثل ساير داروهاي گروه آتروپين است. در سيستم گوارشي باعث خشكي دهان و يبوست ميشود و در سيستم ادراري، احتباس ادراري و در سيستم چشمي، ميدياز و در سيستم قلبي، تپش قلب و نامنظمی ضربان قلبي ميدهد. اين دارو در بزرگي پروستات و فلج هاي ايلئوسي و گلوكوم و تيروتوكسيكوز و نارسايي قلبي و آسم بسيار خطرناك است .

عوارض ذكر شده با دوزهاي كمي كه بصورت خوراكي و بطور عمده در درمان بيماري مسافرت تجويز مي شود، ناچيز است و هر بيمار تفاوت فراواني با بيمار ديگر دارد .

11- متوکلوپرامید:

شايعترين ضد استفراغ متوكلوپراميد است. اين دارو محرك گوارشی بوده و سبب تسريع حركات معده و روده شده، تسريع تخليه معده را باعث شده و اسفنكتر مري را محكم ميكند و لذا از تهوع و استفراغ جلوگيري مي شود. مكانيسم اثر اين دارو مهار سيستم دوپامنيرژيك است و باعث تحريك كمك به تخليه سيستم گوارش و تحريك حركات پريستالتيك مي شود. اين دارو نيم ساعت قبل از ‌غـذا تجويز مي شود . از عوارض آن خواب آلودگي ، ضعف غير عادي و عوارض اكستراپيراميدال است .

قدرت اين دارو در مهار استفراغ كمتر از داروي اونداسترون است. ولي قيمت داروي ذكر شده بسيار بالاتر از متوكلوپراميد است. اين دارو به اشكال قرص 10 ميليگرم و قطره60 میلی گرم در 15 سی سی و آمپول 10 ميليگرم در 2 سي سي وجود دارد .

اگر داروهاي ضد تهوع و استفراغ همراه دگزامتازون تجويز شوند اثرات آنها به مراتب قويتر و موثرتر خواهد شد .

در نهايت:

داروهاي آرامبخش در درمان علائم حاد سرگيجه بسيار موثرند. اين داروها تهوع و استفراغ بيمار را مهار كرده و با القاء خواب، اضطراب بيمار را نيز از بين ميبرند. درمانهاي سرگيجه علامتي است. پزشك بايستي بيماري زمينه اي را دقيق شناسائي و به درمان آن همت گمارد. درمان سرگيجه بصورت علامتي و عدم توجه به علت اصلي زمينه اي، مانند درمان بيماري حادي مثل مننژيت با استامينوفن ، بدون آنتي بيوتيك است.

در حین حمله حاد سرگیجه، هیدره کردن بیمار از اصول اولیه درمان است. تجویز داروها در حمله حاد، تزریقی و سپس با درمان خوراکی ادامه داده شود.

درمان داروئی بر بیماری سرگیجه خوش خیم حمله ای وضعیتی تاثیر بجز رفع علائم اتونوم ندارد.

بر گرفته از :

دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.




[تصویر:  AniEKGTreadmill.gif]
(آخرین ویرایش در این ارسال: ۱۳۹۰/۴/۲۱ ۰۹:۵۸ عصر، توسط غلامعلی نوری.)
۱۳۹۰/۴/۲۱ ۰۹:۴۴ عصر
یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر نقل قول این ارسال در یک پاسخ
Admin آفلاین
مدیر کل تالار
*******
Administrators

ارسال‌ها: 313
تاریخ عضویت: ارد ۱۳۸۹
اعتبار: 0
ارسال: #2
RE: دارو درمانی سرگیجه ؛ تهوع استفراغ
بسیار آموزنده و جامع . عالی بود
۱۳۹۰/۴/۲۱ ۰۹:۴۹ عصر
مشاهده‌ی وب‌سایت کاربر یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر نقل قول این ارسال در یک پاسخ
ارسال پاسخ 


پرش به انجمن:


کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان